Persbericht Algemeen Dagblad

Romy Meijering

Vrouw met 5 namen

Het levensverhaal van Romy Meijering, vondeling uit Colombia, is te bizar voor woorden. Ze werd mishandeld, verkracht en vernederd, en stond steeds weer op. Lidwien Jansen tekende het op in het zeer gedetailleerde Vrouw met 5 namen. In Amersfoort kwam Romy (68), die met haar vriend in Vathorst woont, eindelijk in rustig vaarwater. 

Eerst heet ze Aïda, vervolgens Fabiola, Rubiela en Amelia. Pas als puber krijgt ze haar definitieve voornaam, Romy. Haar achternaam, Meijering, is overgenomen van een gynaecoloog uit Emmen, bij wie ze begin jaren 90 onder behandeling staat. Wat Romy’s werkelijke achternaam is, blijft een mysterie. Want Romy, geboren in Colombia, is een vondeling.

Haar levensverhaal, als één lange, zeer gedetailleerde monoloog opgetekend door Lidwien Jansen uit Bloemendaal in het zojuist verschenen Vrouw met 5 namen, is haast te bizar voor woorden. Een filmer of romancier zou de door Romy doorstane verschrikkingen niet hebben kunnen verzinnen. Mishandeling, verkrachting, vernedering; ze onderging het allemaal. En het meest ongelooflijke van alles: deze kleine, frêle vrouw raakte niet verbitterd. ,,Cynisch worden is het laatste wat helpt’’, vertelt ze op een terras in de Amersfoortse binnenstad. ,,Af en toe word ik nog een beetje kwaad over wat mij is overkomen. Maar verder ben ik nu een heel gelukkig mens.’’

Criminele mannen

Romy landt in de winter van 1979 op Schiphol, in een zomerjurk en op sandalen, in gezelschap van Lyon*, een Chinese Surinamer die ze heeft ontmoet op het strand in Colombia. Het stel vindt onderdak bij vrienden van hem in Emmen, waar ze zich, als enige buitenlander, erg ontheemd voelt.
Ze krijgen een dochter, Fleur, haar tweede kind. Vier jaar eerder was Romy in Colombia al bevallen van dochter Carolina. De vader, Ricardo, bedroog haar met een andere vrouw en eiste vervolgens het kind op. En hij is lang niet de eerste man die misbruik maakte van Romy’s vertrouwen. Uit Vrouw met 5 namen: ,,Waarom ik zoveel criminele mannen ontmoette? Waarom ik ze geloofde? Geen idee. Ondanks mijn moeilijke begin had ik een groot vertrouwen in mensen.’’
Die mannen, zegt ze nu, waren ook een vlucht uit haar moeizame bestaan. ,,Ik moest toch leven? Er is misbruik gemaakt van mijn kwetsbaarheid. Neem het pakketje vis dat ik voor iemand mee moest nemen naar Colombia.’’

Cocaïne

De ‘vis’, haar overhandigd tijdens een vakantie in het Amazonegebied, begin jaren 70, blijkt een blok cocaïne te zijn. Ze komt er ongeschonden mee langs de douane. ,,Ik had nooit gedacht dat mensen zó slecht konden zijn. Zoals die corrupte agenten. Ik mocht nog blij zijn dat ik geen kogel in mijn hoofd heb gekregen.’’ Deze agenten, zeven in totaal, ‘redden’ haar – Romy was toen 15 jaar oud – van een taxichauffeur met snode plannen. Eén voor één verkrachten zij het meisje en laten haar voor dood achter op straat.

En zo ontvouwt Vrouw met 5 namen, waarmee Romy wil afrekenen met het corrupte en tiraniek-katholieke Colombia van haar jeugd, zich als een treurmis van menselijke ellende; een drama dat begint bij haar geboorte. Over de eerste drie jaar van haar leven weet Romy niets, behalve dat ze op straat lag in de Zuid-Colombiaanse stad Cali. Er deden verschillende verhalen de ronde over haar afkomst. In één daarvan was haar moeder de dochter van een rijke familie, die onbedoeld zwanger werd. Na de geboorte zou het kind zijn ‘weggegeven’. ,,Ik heb mijn moeder erg gemist. Door alles wat ik meemaakte, ging ik haar haten. Als kind van 11 jaar heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Maar op een gegeven ogenblik ben ik gestopt met zoeken naar mijn moeder en verder gegaan met mijn leven. Ik wilde vooruit.’’

Wreedheid

Feit is dat ze in haar jeugd weinig stabiliteit kent. Het eerste pleeggezin is nog goed voor haar, maar het tweede bestaat uit ‘asocialen’. Vanwege haar wreedheid omschrijft Romy de vrouw als ‘Hitlers zus’. Zo draait ze de tortelduifjes, waar haar pleegkind dol op is, de nek om en maakt daar soep van. Al heel jong komt Romy op eigen benen te staan, waardoor het haar niet lukt een opleiding te voltooien. Ze voorziet in haar levensonderhoud met baantjes als dienstmeisje, telefoniste en receptioniste; werk, waarvoor werkgevers steevast ‘iets’ terugverlangen.

Tot twee keer toe is ze slachtoffer van een ernstig ongeluk. In 1969 stort op een jaarbeurs in de stad Buga een tijdelijke arena in. Door de klap verschuift haar wervelkolom, die haar tot op de dag van vandaag rugpijn bezorgt bij lang zitten. Drie jaar later botst ze met een motor, waarop een vriend haar een stukje laat rijden, frontaal op een bus. Haar linkerbeen is verbrijzeld. De breuk wordt niet goed behandeld, waardoor het ledemaat door de jaren heen krom groeit. Pas eind jaren 90 voert een Nederlandse chirurg een succesvolle hersteloperatie uit.

Huwelijk

Niet álle mannen behandelen Romy slecht. In de hoofdstad Bogotá ontmoet ze een Amerikaan, Max, een vijftiger die zegt de directeur te zijn van Texas Petroleum Company. Hij is attent, overlaadt haar met cadeaus en vraagt haar ten huwelijk. Ze twijfelt, maar gaat uiteindelijk niet in op het verzoek. Ook nu kan Romy nog niet goed aangeven waarom ze deze kans om de misère achter zicht te laten liet lopen. Wel blijkt ze behept met een zekere mate van fatalisme. ,,Ik geloof dat je bestemming al bij de geboorte vastligt. Op mij rustte een vloek. Ik denk dat zwarte magie echt bestaat. Er zijn mensen die, als ze dat willen, je leven kunnen vernietigen.’’

In plaats van Max huwt ze de eerder genoemde Lyon, die zich ontpopt tot een psychopathische, criminele stalker. Met haar dochters Carolina, die ze in 1983 ophaalt uit Colombia, en Fleur slaat Romy op de vlucht. Via via belanden ze op de wallen in Amsterdam, waar de zusters Augustinessen hen helpen te ontsnappen. Maar waar ze ook schuilen voor hem, onder meer in een Blijf-van-mijn-lijfhuis in Amersfoort, steeds weer weet Lyon het drietal te traceren. Zijn besluit om aan te monsteren als kok op een schip naar Curaçao wordt hun redding. Met hulp van het maatschappelijk werk vinden Romy en haar dochters een flat aan de Gasthuislaan.

Winkeldiefstal

Ze gaat Nederlandse lessen volgen, schrijft zich in bij uitzendbureaus en werkt bij uiteenlopende productiebedrijven als Polygram in Baarn en Cosmara in Amersfoort. En dan komt er weer tegenslag op haar pad. Carolina gaat om met criminele jongeren en wordt betrapt op winkeldiefstal. Zelf denkt Romy in Frank, die ze ontmoet in een café, een geschikte partner te hebben gevonden. Ze trekt zelfs bij hem in, op een flat in Liendert. Dat pakt echter verkeerd uit. Frank is gokverslaafd en knoopt tot Romy’s grote schrik een verhouding aan met haar dochter Carolina.
Romy krabbelt op, mede dankzij de vaste baan die IT-bedrijf Yokogawa in Amersfoort haar aanbiedt en de ontmoeting met leiddinggevende Dennis, die stapelverliefd op haar is. Ze aarzelt om een relatie met hem aan te gaan, vooral vanwege het grote leeftijdsverschil. Maar na een lange aanloop, hapt ze toch. En daar heeft ze nog altijd geen spijt van. Het stel woont sinds 2017 in Vathorst.

Operatie

Intussen heeft ze via een langlopende procedure haar achternaam weten te veranderen in ‘Meijering’. Het huwelijk met Lyon, aan wie de rechter een straatverbod oplegt, wordt ontbonden. En juist nu haar leven ten goede lijkt te keren, slaat het noodlot opnieuw toe: een operatie aan haar been, dat Romy steeds meer pijn bezorgt, achten artsen van het UMC niet haalbaar en in 1995 belandt ze in de WAO – tijdelijk, want twee jaar later durven medici van het AMC het wél aan. ,,Dat was het mooiste nieuws sinds jaren’’, zegt Romy daarover in Vrouw met 5 namen.
Haar doorzettingsvermogen is bewonderenswaardig. Omdat productiewerk fysiek niet langer mogelijk is, grijpt ze de kans een administratieve opleiding te volgen met beide handen aan. De beloning is een diploma, het eerste in haar leven. Romy begint als ambtenaar bij de gemeente Amsterdam, waar ze een vaste aanstelling verdient. Met zichtbare trots: ,,Er zijn niet veel mensen van 50 jaar of ouder die dat lukt.’’
Nog twee keer keert Romy terug naar Colombia. Met name aan de groepsrondreis uit 2016 bewaart ze goede herinneringen. ,,Dat was de mooiste vakantie in mijn leven. Van spoken uit het verleden had ik geen last meer. En ik was blij om te zien hoe goed het land zich heeft ontwikkeld.’’

*Alle namen in het boek zijn om privacyredenen fictief.